Świadczenia pomocy społecznej udzielane są na wniosek:

- osoby zainteresowanej,
-  jej przedstawiciela ustawowego, 
-  innej osoby, za zgodą osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela ustawowego.

Pomoc społeczna może być także udzielana z urzędu (art. 102 ustawy o pomocy społecznej). Podstawą przyznania świadczenia z pomocy społecznej jest wywiad środowiskowy przeprowadzony przez pracownika socjalnego - w miejscu zamieszkania bądź w miejscu stałego lub czasowego pobytu osoby zainteresowanej. Decyzje o przyznaniu lub odmowie przyznania pomocy wymagają uprzednio przeprowadzenia przez pracownika socjalnego rodzinnego wywiadu środowiskowego. Decyzje w sprawach świadczeń pomocy społecznej wydawane są w formie pisemnej. Od każdej decyzji służy prawo odwołania.
       Prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobom i rodzinom, których dochód na osobę w rodzinie nie przekracza (art. 8 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej): 
osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 776,00 zł, 
osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 600,00 zł, 
rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej:
 

- ubóstwa,
- sieroctwa, 
- bezdomności, 
- bezrobocia, 
- niepełnosprawności,
- długotrwałej lub ciężkiej choroby,
-  przemocy w rodzinie, 
-  potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności,
- bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych,
- braku umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze, 
- trudności w integracji osób, które otrzymały status uchodźcy,
- trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, 
- alkoholizmu lub narkomanii, 
- zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej,
- klęski żywiołowej lub ekologicznej.